Miłośnicy komiksów nie mają ostatnio powodów do narzekań. Nie dość, że premier jest więcej niż człowiek da radę przeczytać, to jeszcze całkiem sporo wśród nich jest rzeczy naprawdę udanych i godnych uwagi. Do takich zalicza się „Come Prima” Alfreda, zdobywca nagrody dla najlepszego komiksu roku na festiwalu w Angoulême w 2014 roku.
Fabuła albumu przenosi czytelników do roku 1958 i opowiada historię dwóch braci, Fabio i Giovanniego, którzy udają się w podróż z Francji do Włoch, by w ojczyźnie pochować ojca. W rozklekotanym Fiacie 500, z urną na tylnym siedzeniu, ruszają w drogę, po której już nic nigdy nie będzie takie samo.
Przez wydawcę i krytyków, „Come Prima” porównywane jest do kina drogi. I nic w tym dziwnego, bowiem koncepcyjnie i narracyjnie komiks Alfreda spełnia wszystkie wymogi gatunku. Mamy tu podróż, zmieniającą się scenografię oraz przemianę bohaterów będącą konsekwencją wspólnie spędzonego czasu. Kiedy poznajemy Fabio i Giovanniego, dowiadujemy się, że bracia od 10 lat nie mieli ze sobą kontaktu. Z czasem dowiemy się w jakich okolicznościach się rozstali i co ich poróżniło.
Fabuła „Come Prima” nie jest skomplikowana. To stosunkowo prosta, niepozbawiona nadziei opowieść o rodzinnym konflikcie, historii, odpowiedzialności i przebaczeniu. Przedstawiona za pomocą uroczych i obfitujących w ciepłe kolory rysunki, potrafi chwycić za serce. Nic więc dziwnego, że komiks Alfreda został doceniony przez krytyków i czytelników (w 2014 roku redakcja opiniotwórczego magazynku kulturalnego „Telerama” umieściła „Come Prima” na swojej liście tytułów „idealnej biblioteki komiksowej”), a kilka lat później doczekał się ekranizacji (album na duży ekran przeniósł w 2022 roku francuski reżyser Tommy Weber).
Wydawnictwo Kultura Gniewu dowiozło właśnie kolejny, idealny komiks środka. Niebanalny, czuły, mądry, klimatyczny a jednocześnie przystępny na tyle, by z powodzeniem powalczyć o uwagę szerokiego grona odbiorców. „Come Prima” zasługuje na to, by trafić na listę bestsellerów i mam nadzieję, że tak się stanie.